MIRROR VOID

Próg między odbiciem a materią

MIRROR VOID to audiowizualny prolog wystawy poświęconej relacji designu i rzemiosła podczas Krosno Design Festival 2025. Instalacja otwierała immersyjną część ekspozycji, wprowadzając widza w przestrzeń zawieszoną pomiędzy odbiciem, dźwiękiem, metalem i iluzją. Była zaproszeniem do wejścia w świat, w którym obiekt nie jest jedynie formą do oglądania, ale źródłem drgań, napięć i ukrytej energii materiału.

W centrum pracy znalazły się dwa monumentalne lustra autorstwa Oskara Zięty, wykonane z pompowanej, chromowanej stali. Ich chłodne, lśniące powierzchnie stały się punktem wyjścia do doświadczenia, w którym granica między obrazem a materią zaczynała się zacierać. Odbicie przestawało być tylko obrazem, a metal ujawniał swoją akustyczną, fizyczną obecność.

Lustra jako instrumenty

Instalacja składała się z dwóch komplementarnych części. W pierwszej widzowie doświadczali kompozycji audiowizualnej zbudowanej wokół luster Zięty. Obiekty zostały potraktowane jak wielkoformatowe rezonatory - ich powierzchnie zaczęły działać jak źródła dźwięku.

Kompozycja opierała się na samplach nagranych bezpośrednio z tych samych luster: uderzeniach, stuknięciach, pocieraniu i subtelnych rezonansach metalu. Dźwięki układały się w rytmiczną strukturę, sprawiając wrażenie, jakby niewidzialne postaci grały na obiektach na żywo. Każdemu gestowi dźwiękowemu towarzyszyły krótkie sekwencje świetlne wyświetlane na panelach rozmieszczonych w narożnikach sali.

W ten sposób lustra przestawały być wyłącznie obiektami wizualnymi. Stawały się instrumentami, nośnikami drgań i przestrzennymi źródłami doświadczenia. Instalacja pozwalała poznać materiał nie tylko wzrokiem, ale również słuchem i ciałem - poprzez rytm, rezonans i wibrację.

Dźwięk metalu, powietrza i formy

MIRROR VOID było zmysłowym wprowadzeniem do twórczości Oskara Zięty oraz charakterystycznej dla niej pracy z metalem, powietrzem i formą. Pompowana stal, zwykle odbierana poprzez połysk, kształt i technologiczną precyzję, została tu uruchomiona jako materia akustyczna. Jej powierzchnia nie tylko odbijała światło, ale także przenosiła dźwięk.

Dzięki temu projekt przesuwał uwagę z gotowego obiektu na proces, z widzialnej formy na fizyczne właściwości materiału. Metal stawał się czymś żywym: rezonującym, drgającym, odpowiadającym na gest i dotyk.

Holograficzny prolog

Drugą część instalacji stanowił holograficzny prolog zrealizowany za pomocą tylnej projekcji na szkle o zmiennej przezierności. Po zakończeniu sekwencji audiowizualnej na ekranie pojawiał się wirtualny Oskar Zięta, który opowiadał o swojej praktyce i prezentowanych obiektach.

Na końcu prelekcji ekran w jednym momencie znikał, stając się przezroczysty i odsłaniając znajdującą się za nim kolekcję rzeczywistych prac - serię stołków wykonanych z pompowanej stali.

MIRROR VOID działało więc jako przejście między doświadczeniem a ekspozycją, między abstrakcyjnym odczuwaniem materiału a bezpośrednim spotkaniem z obiektami designu. Instalacja wprowadzała widza w świat Zięty poprzez dźwięk, światło i iluzję, zanim odsłoniła fizyczne przedmioty stojące za opowieścią.