PULS

Rytm obecności

PULS to instalacja audiowizualna o człowieku jako źródle formy, rytmu i znaczenia. Umieszczona na końcu immersyjnej części wystawy podczas Krosno Design Festival 2025, działała jak symboliczne domknięcie ścieżki zwiedzania - moment, w którym widz przestawał być jedynie obserwatorem, a stawał się żywym tworzywem pracy. Jego obecność, ciało i rytm serca zostawały wpisane w przestrzeń wystawy, przypominając, że design i rzemiosło nie istnieją bez człowieka: bez dłoni, gestu, oddechu, wyobraźni i śladu pozostawionego w materii.

Instalacja opowiadała o ciągłości tworzenia. Rzemiosło było tu pamięcią dłoni, design - wizją umysłu. Pomiędzy nimi pojawiał się puls: najbardziej osobisty, biologiczny rytm, który na chwilę stawał się narzędziem, kompozycją i znakiem obecności. To, co wewnętrzne i niewidzialne, zostawało przetłumaczone na obraz, dźwięk i światło.

Biometryczna aktywacja

PULS został przygotowany przez SZUM jako finał immersyjnej części wystawy poświęconej relacji designu i rzemiosła. Instalacja znajdowała się w ostatniej sali ekspozycji i uruchamiała się poprzez bezpośredni kontakt uczestnika z postumentem wyposażonym w czytnik pulsu.

Po przyłożeniu dłoni system odczytywał rytm serca widza, a następnie uruchamiał sekwencję audiowizualną zsynchronizowaną z jego tętnem. W centrum przestrzeni znajdował się monumentalny ekran LED ustawiony niczym monolit, dwa skanery 3D rejestrujące uczestnika w zakresie 360 stopni, głośnik niskotonowy oraz ściana z poziomych lamp LED.

Chmura punktów i rytm serca

Na ekranie pojawiała się chmura punktów - cyfrowy obraz osoby stojącej wewnątrz instalacji. Widz obserwował siebie jak materiał, który dopiero czeka na ukształtowanie. Z każdym uderzeniem serca zmieniał się punkt widzenia: kamera przechodziła pomiędzy kolejnymi perspektywami, pokazując sylwetkę z różnych stron.

Towarzyszył temu głęboki, fizycznie odczuwalny dźwięk bicia serca wydobywający się z subwoofera oraz pulsujące czerwone światło lamp LED, rozchodzące się po przestrzeni w rytmie organizmu uczestnika. Biologiczny impuls stawał się więc nie tylko źródłem interakcji, ale także podstawową strukturą kompozycyjną całego doświadczenia.

Symbole wystawy

W kolejnych uderzeniach serca cyfrowa obecność widza zaczynała się przekształcać. Punkty tworzące jego sylwetkę morfowały w trójwymiarowe symbole związane z treścią wystawy - znaki narzędzia, przedmiotu, formy i procesu.

Ciało uczestnika stawało się tym samym tworzywem, gestem i śladem. Instalacja przypominała, że rzemiosło i design nie są abstrakcyjnymi pojęciami, ale procesami zakorzenionymi w ludzkiej obecności - w dotyku, decyzji, ruchu i wyobraźni.

Ślad i wygaszenie

Po odejściu uczestnika intensywne czerwienie stopniowo bladły do bieli. Ekran i światło wygaszały ślad jego obecności, wracając do stanu oczekiwania. Przestrzeń stawała się pusta, gotowa na kolejne spotkanie, kolejny puls i kolejną osobę, która mogła zostawić po sobie ślad - nie w kamieniu ani metalu, lecz w obrazie, dźwięku i pamięci doświadczenia.